مضحک ترین ، مزخرف ترین ؛
و دلخراش ترین لطیفه ی زندگی فردی و اجتماعی ات آن باشد که در هر مناسبتی ، به هر بهانه ای ، در طول زمان ، دهه های متمادی ؛ - حتی شده چهار دهه - (!) ؛
شهروندان خود را بگریانی !
و
نامش را بگذاری «اقدام به وظیفه» ؛
یا :
«احساس مسوولیت» ؛
در قبال مردم ... !
کتاب تازه منتشره ی این جانب :
*خنده به شرط چاقو
(مجموعه ی طنز)
قنبر حاجی وند
276 صفحه
چاپ: مرداد 1396
22000 تومان
جهت تهیه و سفارش :
- شما که اینقدر از حساب و کتاب حرف می زنید ، بگو ببینیم یک "هفته" ، چند روز است !؟
مکتبدار بادی تو غبغب انداخت ، به جناحین نیم نگاهی کرد و با تمام احتیاط گفت :
در سرزمینهای مختلف ، این عدد "هفته" متفاوت است ، مثلا در سرزمین گل و بلبل ، از ده روز تا چهل روز نوسان دارد!
یکی - متعجبانه - درآمد و گفت :
مگر می شود ، هفته از اسمش پیداست که هفت روز است !
مکتبدار - با تحکم - گفت :
اگر دقت می کردی ، اشارت نمودم که در سرزمینهای مختلف با این موضوع متفاوت برخورد می شود! حالا تو اگر نفهمیدی ، بدان که نفهمیدی ! پس لال بشوی ، بهتر !
آخرین یافته ها از سلسله کاوشهای یُرقانی مکتب آرغینیسم ، گواه این مطلب است که تا حد امکان - و جهت جلب رضایت حداکثری باریتعالی - ؛ به سه چیز مردم نباید دست زد :
1- دین ، زبان ، قومیّت 2- پدر 3- زادگاه
... روایت هست از دوستی در حوالی همین نزدیکی ها ، کسی که دانسته به این مسائل طرف مورد قصد ، حمله ور گردد و سخنی ناراست بر زبان راند ، منفور است ؛ و کسی که نادانسته و از روی خطا و سهو منتهی به غفلت ، اقدام به جسارت به ساحت سه بند مزبور فوق الاشاره بکند ، کمی تا قسمتی منفور است !
نتیجه ی حاصله ، اینکه : «آدام اوول» ! ائششکلیق پیشکش !!
